Category Archives: એજ્યુકેશન એન્ડ પેરેન્ટીન્ગ

ગાંધીધામમાં પુસ્તક મેળો


“આપણી ઈંગ્લીશ ઘેલી માનસિકતાને લીધે ગુજરાતી ભાષા મરવા પડી છે.”

“અત્યારની પેઢી મોબાઈલમાં જ ગૂંચવાયેલી અને ઓતપ્રોત રહે છે.”

“ગાંધીધામમાં બસ લોકોને રૂપિયામાં કમાવામાં જ રસ છે.”

“બાળકોને બસ મોબાઈલ ગેમ્સ અને ટીવીમાં જ રસ છે.”

“વાંચવું છે એ લોકો પાસે પણ ટાઈમ જ ક્યાં?”

“લોકોને વાંચવામાં રસ જ નથી.”

“ચાળીસ-પચાસ ઉંમરની આસપાસ કે ઉપર વાળા મુનશી-મેઘાણી-બક્ષી-અશ્વિની ભટ્ટ-હરકિસન મેહતા-ગુણવંત આચાર્ય-નગીનદાસ સંઘવી-ગુણવંત શાહ-કાંતિ ભટ્ટ-તારક મેહતા-વિનોદ ભટ્ટને જ ઓળખે છે અને સાચવી બેઠા છે.”

“ચાળીસ-પચાસ ઉંમરની નીચે વાળો વર્ગ ધ્રુવ ભટ્ટ,  કાજલ ઓઝા, જય વસાવડા, ડૉ. શરદ ઠાકર, ધૈવત ત્રિવેદી, ઉર્વિશ કોઠારી, શિશિર રામાવત, કિન્નર આચાર્ય, અશોક દવે, સાંઈ રામ જેવાને જ ઓળખે છે.”

^ ઘણા લોકોની સાથે અમારી પણ આ અને આવી બીજી કેટલીયે માન્યતાઓ  હતી.

પણ રવિવાર,  તારીખ ૨૩ ડીસેમ્બર ૨૦૧૮ના રોજ અમુક  સ્થાનિક લેખકો અને કવિયત્રીનાં હસ્તે જ્યોત પ્રગટાવી ‘પુસ્તક મેળો’ ખુલ્લો મુકાયો ત્યારે અમને એવો અંદાજ હતો કે રવિવાર હોવાથી લોકો આરામથી ૧૧ – ૧૨ પછી  આવવાનું શરુ કરશે. પરંતુ અમારી એ કે એ સિવાય ઉપર દર્શાવેલી બધી ધારણાઓનો ભુક્કો બોલાવતી ભીડ થઇ અને સાડા નવ આસપાસ દીપ પ્રાગટ્ય વખતે જ લોકો આવી ગયાહતા. અને ત્રણ-ચાર કલાકમાં તો ચપાચપ ૭૦% આસપાસ પુસ્તકો ઉપડી ગયા! ઉત્સાહ અને ખુશીથી અમે સૌ અભિભૂત થઇ ગયા અને ‘અનબિલીવેબલ’ , ‘અનએકસપેકટેડ’ જેવા અંગ્રેજી શબ્દોએ દિમાગમાં પક્કડ જમાવી. એમ લાગ્યું કે છ વાગ્યા સુધીનો સમય રાખ્યો એ પહેલા જ વાવટા વિટાઈ જશે. તેમજ ત્રણ-ચાર પછી જેઓ આવશે એમને શું જવાબ આપીશું અને એમને એમ લાગશે કે પુસ્તકો જ નહોતા! એટલે અમુક મિત્રો કે જેઓ ૧૫-૨૫-૫૦ થી વધુ પુસ્તકોની ખરીદી કરી હતી, એમને વિનંતી કરીકે  એક કામ કરો, તમે લીધેલ આ પુસ્તકોનો ફોટો પાડી WA કરી દો. તમને આ પુસ્તકો અત્યારે નહિ પણ બે-પાંચ દિવસમાં ફરી સહજાનંદમાં જઈને લઈને આપીશું. અને એ મિત્રો ખુશી ખુશી સહકાર આપ્યો. તો બીજા લોકો પણ ‘બુકિંગ’ કરાવવા લાગ્યા!

આમ પુસ્તક મેળાનું સરવૈયું કાઢીએ તો અમે સાડા ત્રણ લાખ ઉપરાંતની વેચાણકિંમતના જે ડિસ્કાઉન્ટ બાદ લગભગ પોણા બે લાખની કિંમતના  બે હજારથી વધુ પુસ્તકો લઇ આવ્યા હતા એમાંથી એક સો આસપાસ જ વધ્યા અને જે બુકિંગ થયું એની એન્ટ્રી હજુ ચાલુ છે પણ ત્રણસોની ઉપરનો આંકડો તો અત્યારે જ થઇ ગયો છે.

                                           -x-x-x-x-x-

ભારત વિકાસ પરિષદ દ્વારા એવો નિર્ણય લેવાયો કે જે કાંય આર્થિક રોકાણ અને ખર્ચ થાય એ કરીને ગાંધીધામમાં એક પુસ્તક મેળાનું આયોજન કરીએ. અને એમાં મેનેજમેન્ટ તેમજ પ્રચાર-પ્રસાર વગેરે માટે આ પ્રકારનો અનુભવ અને ઉત્સાહ ધરાવનાર ‘પુસ્તક પરબ’ નો સાથ મળ્યો. તો સાથે સાથે ભુજ ખાતે સુપ્રસિદ્ધ સહજાનંદ રૂરલ ડેવલોપમેન્ટ તરફથી પણ ઉત્સાહ વર્ધક વાત આવી કે જેટલા પુસ્તક જોઈએ એટલા લઇ જાઓ. બધાનું પેમેન્ટ કરવું પણ જરૂરી નથી અને સામાન્યતઃ રવિવારે રજા હોવા છતાં માત્ર આ કાર્ય માટે રવિવારે પણ ખોલીશું. તો સાથે સાથે હોટેલ કંડલા ઇન્ટરનેશનલ જેવી કોમર્શીયલ પેઢી હોવા છતાં એમણે પુસ્તક મેળાના દિવસે હોલ તેમજ એ અગાઉ મીટીંગ તેમજ પુસ્તકો રાખવા માટે સ્ટોરેજની વ્યવસ્થા અને ચાય-પાણીની વ્યવસ્થા માટે પણ એક પણ પૈસો ન લીધો!

બસ, પછી તો આમ એકાદ મહિનો અને છેલ્લા દસ-બાર દિવસથી તો બધા લોકો પોતપોતાની રીતે યોગદાન આપતા રહ્યા અને એકબીજાના ઉત્સાહથી ઉત્સાહ બેવડાતો રહ્યો.

Book Fair in Gandhidham

‘પુસ્તક પૂરબ’ બાબતે વાત કરીએ તો ગાંધીધામમાં ડીસેમ્બર 2014ની સાલથી દર મહિનાના પહેલા રવિવારે ગોપાલપુરીનાં મેઈન ગેટ પાસે સવારે સાત થી નવ વચ્ચે ‘પુસ્તક પરબ’ યોજાય છે. ત્યાં રહેલ પુસ્તકોમાંથી કોઇપણ વ્યક્તિ પુસ્તકો લઇ જઈ શકે છે. વાંચીને આપી જાય એવો પણ કોઈ આગ્રહ નહિ. અને એ પણ નિ:શુલ્ક!  આ ચાર વર્ષ દરમ્યાન પુસ્તક પરબના પચાસ મણકા  યોજાઈ ગયા છે. એમાં ૨૧૦૦૦ જેટલા પુસ્તકોનું આદાનપ્રદાન થયું છે. આ ‘પુસ્તક પરબ’માં પુસ્તકો ક્યાંથી આવે? તો લોકો અલગ અલગ પ્રસંગ જેમ કે  જન્મ દિવસ, પૂણ્યતિથી, એનીવર્સરી કે અન્ય કોઈ ઇવેન્ટ નિમિત્તે પુસ્તક પરબને પુસ્તકો આપે છે એનાથી આ આયોજન થાય છે. લોકોને આગ્રહ છે કે આપણે કે આપણા સર્કલમાં આવી કોઈ ઇવેન્ટ હોય તો શક્ય હોય તો પુસ્તક પરબમાં પુસ્તકો આપીએ, જેથી વધુમાં વધુ લોકો સુધી એ પહોંચી શકે. એના માટે 99984 67291 પર સંપર્ક કરી શકો છો.

~ અમૃતબિંદુ ~

આ બ્લોગમાં એક વસ્તુની નોંધ કરજો કે અહીં કોઈનો  નામજોગ ઉલ્લેખ કર્યો નથી. પછી ભલે તે પ્રમુખ હોય, સેક્રેટરી હોય, લેખક હોય કે પ્રતિષ્ઠિત વ્યક્તિ હોય કે અન્ય કોઈ હોય. કેમ કે આવા આયોજનો આવા  બધા ભારને નીચે મુકીને સહિયારી રીતે જ થતા હોય છે.

4 ટિપ્પણીઓ

Filed under એજ્યુકેશન એન્ડ પેરેન્ટીન્ગ, ગુજરાત_ગુજરાતી, વાર/તહેવાર/પ્રસંગ/પર્વ, વૃતિ - પ્રવૃતિ, સમાજ, સાહિત્ય, Baxi Babu - Chandrakant Baxi

પટેલ, પોલીસ, પોલીટીક્સ અને પત્રકારત્વ સિરીઝમાં પટેલ પર પોસ્ટ


હું પોતે OBCમાં આવું એટલે એવો ઇલ્જામ આસાનીથી લાગી શકે કે તમે તો તમારી ‘સીટ નીચે’ સીટ દબાવીને બેઠા છો એટલે શું વાંધો હોય ? પણ હકીકત એ છે કે મને આવા કોઈ (ગેર)લાભ ઉઠાવવાની ખાસ કોઈ જરૂરીયાત ઊભી જ નથી થઈ.

બાકી ખરેખર કહું તો અનામત હોય કે કોઈપણ જાતની સહાય હોય એ માણસને ક્યારેય ઊંચો લાવવામાં મદદરૂપ થવાની બદલે માણસ નીચો અને નિચ બનાવવામાં અને સાચો લાભ લેવાના બદલે ગેરલાભ ઉઠાવવામાં જ પોતાનું મગજ બીઝી રાખવામાં કારણભૂત થતું હોય છે. આવી કોઈ સહાય કે સ્કીમ જો કોઈ સમુદાયને ઊંચો લાવવામાં મદદરૂપ થતું હોત તો એ સમુદાય થોડો તો ઊંચો ઊંચકાયો હોત. એક શેખચલ્લી જેવો વિચાર પણ આવે કે જેઓને અનામત મળે છે તેઓ ખુદે  ખરેખર તો અનામત હટાવો અભિયાન ચલાવીને જેઓને નથી મળતું તેઓના આંદોલનનાં રથની હવા કાઢી નાંખવાની જરૂર છે કેમ કે બની બેઠેલા અને હજુ રાષ્ટ્રીય ફલક પર ઉભરવાની લાલસા પૂરી કરવા માટે જે મળવાની શક્યતા બહું ઓછી છે એ ખબર હોવા છતાં પણ લોકોને ઉક્સાવિને પોતા માટે રાજકીય ‘સીટ’ અનામતની ફિરાકમાં છે એવા લોકો તો ‘બહાર’ પડી જાય !

આમ પણ આવા કોઈપણ સાચા-ખોટા તૂત માટે ક્રાઉડ ભેગું કરવું બહું જ જરૂરી છે અને એટલે તો સામાન્ય રીતે પટેલ તરીકે પ્રખ્યાત જ્ઞાતિને ‘પાટીદાર’ની ઓળખ આપવામાં આવી હશે? કેમ કે મેં વરસો પહેલા ક્યાંક વાંચેલું કે સાંભળેલું એ આમ તો હકારાત્મક સોચ વિશે હતું પણ એને પોતાના સ્વાર્થ નહિ પણ હિત(!) ખાતર કેવી રીતે લઇ શકાય એ મારા શબ્દોમાં રજુ કરું તો અગર હું ‘અગ્રાવત’ ‘અગ્રાવત’ નું રટણ રાખું તો માત્ર અગ્રાવત હોય એમાંથી(ને ય અમુક) ટેકો આપે પણ જો હું ‘રામાનંદી’ કહું તો નિમાવત-રામાવત-કુબાવત-ટીલાવત અને બીજા કેટલાંય ‘વત’નો વટથી સાથ માંગી શકું પણ એમાંય જો સાધુ કહું ત્યારે માત્ર રામાનંદી જ નહિ પણ અતિત/ગોસ્વામી-માર્ગી અને કાપડીસાધુઓ પણ હઈસા, હઈસા કરીને સાથે આવી જાય. હજુ આમાં અન્ય લોકોને જોડતા જોડતા આ ‘કુંડાળા’નો વ્યાસ વધારી શકાય. એવી જ રીતે અમે તો નાના હતા ત્યારે ગામમાં જે જ્ઞાતિને ‘લોહાણા’ કે ‘કણબી’ તરીકે ઓળખતા અને તેઓ અટકમાં ‘કણબી’ ન લખતા અને ગામડામાં ‘પોલીસ પટેલ’ તરીકે મુખ્ય રહેતા જેઓ ફરજીયાત કણબી જ હોય એવું ન હતું પણ આગળ જતા ‘પટેલ’ અને ‘ઠક્કર’ અટક પણ આવવા માંડી! આ આંદોલન શરુ થયું એના પહેલા જેઓને ‘પટેલ’ તરીકે ઓળખતા અને એ લોકો પણ ઓળખાવતા એ હવે ‘પાટીદાર’ ઓળખાવા માંડ્યા. આમાં આપણને વાંધો હોય પણ નહિ અને કાઢી શકાય પણ નહિ પરંતુ પટેલોએ જ એની પાછળનો આશય શોધવાની કસરત કરવી જોઈએ.

બીજી વાત કે અમારા જેવા લોકોને અનામતની ‘ફેસીલીટી’ મળતી રહી છે એમના વિશે પણ એકવાર વિચારી જોજો કે તેઓએ કાંય લોચો નથી લઇ લીધો, હા તેઓ બીજાને નડ્યા હશે એમાં ના નહિ અને એમાંથી જ આવા આંદોલન પેદા થતા હોય છે. એટલે કે કોઈપણ આંદોલનનો મુદ્દો કદી ખોટો હોતો નથી (દા.ત. – લોકપાલ) પણ એ આંદોલનમાં ભળી જઈને નેતા બની જતા લોકો ખોટા હોવાના ચાન્સ વધી જાય છે.

ત્રીજી વાત કે આ ટાઈપનાં ‘દાન’થી કદી કોઈ ઊંચા નથી આવતા પણ લુચ્ચા જરૂર બની જતા હોય છે આઈ મીન આવા લોકો હરામના હાડકાનાં થઇ જતા હોય છે એ માર્ક કરી જોજો. હું અમારી જ્ઞાતિને હંમેશાં કહેતો હોઉં છું કે ‘રામ રોટી’ અને ‘મંદિરની પૂજા’માંથી જે દિવસે મુક્ત થાશું એટલે (એ પેઢીમાં તો નહિ જ પણ) એની બીજી પેઢીથી ઊંચા આવવાના ચાન્સ વધશે. આનો મતલબ એ નથી કે મંદિરની પૂજા કે રામરોટીનો પાછળનો આશય કે ભાવના ગલત હતી/છે  પણ એક વસ્તુ ખાસ નોંધજો અપાત્ર હોવા છતાં દાન દઈ શકાય એમાં કાંય ખોટું નથી થતું પણ દાન સ્વીકારવા માટે પાત્રતા કેળવવી પડે અને કુપાત્ર હોવા છતાં જો દાન લ્યો છો તો એનું ભરણું ભરવું જ પડે!

આપણી તતુડી સાંભળવાનાં બહું ઓછા ચાન્સ છે પણ પટેલની વાત કરીએ તો આ કોમ એટલે  ખેડૂત, અને ખેડુંમાં તો  પત્થરમાંથી પાણી કાઢવાની ત્રેવડ એમના લોહીમાં હોય  એટલે જે ફિલ્ડમાં તેઓ હાથ નાંખે એમાં સફળ જ હોય છે પણ જો આ અનામતનાં રવાડે ચડી જશે તો સમય જતા મેં ઉપર કહ્યું એમ અમારી જેમ એમના પણ હરામના હાડકા થઇ જશે એ પાક્કું જ છે. આમાં કોઈ હરગીઝ એવું ન માને કે અમારો ગરાસ લૂંટાય જવાનો છે એટલે હું આમ કહું છું પરંતુ હું તો એમ કહું છું એવું આંદોલન ચલાવો કે કોઈને અનામત જ નહિ પરંતુ એ પણ ખબર છે જેમ દારૂબંધી હટાવવાની કોઈ પણ પક્ષની સરકાર હોય એની ત્રેવડ નથી એમ જ આ અનામત હટાવવાનું પૂણ્ય લેવાનું કોઈ વિચારી પણ શકશે નહિ !

અમૃત બિંદુ ~

 

એક ઉનાળામાં સ્ટીવ સાથે જોબ્સ પરિવાર તેના વતન વિસ્કોન્સિન ડેરી ફાર્મ પર ગયો હતો. તે વખતે જ એક ગાયે બછડાને જન્મ આપ્યો હતો. જન્મ પછી તરત જ વાછરડું ઊભું થઇ ગયું તે જોઇને સ્ટીવને બહું નવાઈ લાગી કે મનુષ્ય બાળ આવું કરી શકતું નથી, પણ વાછરડું જન્મતાં જ ઊભા થતાં શીખી ગયું તે વાત સ્ટીવનાં મનમાં બરાબર બેસી ગઈ હતી, વર્ષો પછી apple પ્રોડક્ટ બનાવતી વખતે સોફ્ટવેર અને હાર્ડવેરને એકબીજા સાથે જોડવાની તેની જીદને તેણે આ વાછરડાનાં જન્મના ઉદાહરણથી સમજાવી હતી. સ્ટીવ કહે છે –

“વાછરડું જન્મ્યું તે સમજણ લઈને જ પેદા થયું હતું. તેને શીખવવાની જરૂર નહોતી . . . .”

^

‘સ્ટીવ જોબ્સ’માં આ વાંચતી વખતે મનમાં થયું કે સરકાર અનામતનું અનિષ્ટ અમલમાં મૂકતા પહેલા એકાદી ગાય ‘વિયાંય’ એ જોયું હોત તો?! – મારી FB Post

2 ટિપ્પણીઓ

Filed under એજ્યુકેશન એન્ડ પેરેન્ટીન્ગ, ગુજરાત_ગુજરાતી, સમાજ, Nation, politics

‘વિશ્વ યોગ દિવસ’


ઘણા વર્ષો પહેલા મોરારિબાપુની કથામાં એક વાત સાંભળી’તી , જે મારા શબ્દોમાં  –

એક વ્યક્તિ રેલ્વેની ટીકીટબારી પર : “એક મુંબઈ જવાની ટીકીટ આપો.”

રેલ્વે કર્મચારી ટિકિટ ફાડવા જાય ત્યાં પેલો પેસેન્જર: “અચ્છા, એ કહો તમે કદી મુંબઈ ગયા છો?”

રેલ્વે કર્મચારી: “ના.”

પેસેન્જર: “તો પછી કેમ કહી શકો કે  આ ટ્રેન મુંબઈ જ જશે?”

રેલ્વે કર્મચારી: “કેમ કે હું વર્ષોથી આ કામ કરું છું અને કેટલાય લોકો આ ટિકિટ લઈને મુંબઈ ગયા છે!”

.

.

.

બુદ્ધિશાળી/(કુ)તર્કવાદી આ સંવાદ/‘ધડ’ને હજુ આગળ વધારે છે એ લંબાવ્યા વગર મૂળ વાત કરીએ તો પહેલી નજરે પેલા બુ.કુ.ની વાત ખોટી ન લાગે કે તમે ગયા નથી તો પછી કેમ કોઈ આટલા વિશ્વાસ સાથે કહી શકે કે એ ટ્રેન મુંબઈ જશે જ, વગેરે વગેરે

પણ મોરારિબાપુ આ દાખલા થકી કહે છે એમ જો આપણે કંઈક સારું પ્રાપ્ત કરવું હોય તો આવા કુતર્ક સાથે આપણો સંઘ કાશીએ  (કે મુંબઈ) ન પહોંચી શકે અને એમાં જે મેળવવું છે એ ન મળી શકવાનું નુકસાન જ છે ને?

આવી વાત યાદ આવવાનું કારણ ‘વિશ્વ યોગ દિવસ’ !

માત્ર મોદી કહે છે એટલે આવી ઇવેન્ટમાં જવું એની (જે અમારા જેવા પંખાઓની) સંખ્યા છે એના કરતા કેટલી ય ગણી  વધુ  એવી સંખ્યા છે કે એ લોકોને માત્ર એટલે જ વિરોધ કરવો પડે છે કે મોદી દ્વારા આનો પ્રચાર-પ્રસાર થયો!

અને એટલા ખાતર કેટલા ય સાચા-ખોટા તર્ક/દલીલ/જોક્સ બનાવીને વિરોધ કરવામાં આવ્યો, અને એમાં અમુક નિર્દોષ કે ભોળિયા લોકો ય ભેળવાય ગયા અને લોલમલોલ/ઠોકમઠોક કરવા માંડ્યા!
એ સાચું કે એક દિવસ યોગ  કરવાથી કંઈ બદલાવ આવી જવાનો નથી કે દેશનું નામ રોશન થઇ જવાનું નથી પણ હું આવી વાતોને અલગ રીતે લઉં છું. જેમ કે કેટલાય મિત્રો જેઓ ગુટખા/સિગરેટ/દારુ અને આવા કેટલાય વ્યસનનાં બંધાણીઓ કોઈના સમ/માનતા વગેરેના લીધે થોડા સમય માટે છોડવાનો પ્રયાસ કરતા હોય છે. મેં હંમેશા આવા લોકોને એપ્રીસીયેટ જ કર્યા છે, જ્યારે ઘણા એવું કહીને ઉતારી પાડે કે આ છૂટે જ નહિ વગેરે વગેરે, અને એવું થતું પણ હોય છે કે પેલો ભાઈ પાછો એ રવાડે ચડી જાય અને ત્યારે પેલા નિર્વ્યસની મેણા-ટોણા મારવા તૈયાર જ હોય છે! જે લોકો આવી કોઈ બદીમાં નથી સપડાયા એ સારું જ છે પણ એનો મતલબ એ હરગીઝ નથી કે ગમે તેને ગમે તેવું સંભળાવાનો પરવાનો મળી જાય!

હું પોતે સ્મોકિંગ કરું છું પણ એ કોઈ ગર્વ લેવા જેવી વાત નથી તો એવી જ રીતે આ કોઈ એવો કોઈ મોટો દેશ-દ્રોહ પણ નથી એ પણ જક્કીપણે માનું છું. મારો એક નિયમ છે કે મેં કદી કોઈને આવી કોઈ વસ્તુ છોડવા કે એમાં જોડાવા માટે પ્રેર્યા નથી. મને જ્યારે કોઈ કહે કે મેં છોડી તો હું  એને સારું જ  કહું પણ અમુક દિવસ પછી જ્યારે એ પાછો એમ કહે કે યાર ફરી ચાલુ થઇ ગયું ત્યારે મારો જવાબ હોય છે કે ભલે ને એક દિવસ/વીક/મહિનો જે પણ સમય ગાળા માટે છૂટ્યું, સારું જ થયું ને? એમાં કોઈ ગલત કામ તો થયું જ નથી ….

આ વાત અહીં મૂકીને ફરી યોગની વાત આગળ વધારીએ તો જે લોકોએ એક દિવસ કર્યો એ સારું જ કર્યું છે ને? કોઈ ખરાબ/ખોટી વસ્તુ માટે તો એકઠા થયા ન હતા ને? અને આમાંથી  આ “ચેપ” જો ૧% લોકોને ય લાગે તો પ્રસંશાને પાત્ર નથી?

મેં પોતે કેટલીયે વાર યોગ કર્યા છે પણ પછી એ કન્ટીન્યૂ રાખી શક્યો નથી એનો અફસોસ છે, આશા છે કે હવે તો નહિ છોડું. યોગમાં સૌથી વધુ ગમતી મને વાત હોય તો એ કે શરૂઆત અને અંતમાં આંખ બંધ કરીને “ૐ” નું  ઉચ્ચારણ કરું ત્યારે જે અનુભૂતિ થાય છે એ અવર્ણનિય હોય છે! પેલી બ્લડ ડોનેશન એડમાં આવે  છે એમ યોગ માટે પણ કહી શકાય –

કરકે દેખિયે ! અચ્છા લગતા હૈ!

~ અમૃતબિંદુ ~

WA પર આવેલ અને (એડિટ કરીને) એફ્બી પર મૂકેલ

फाधर्स डे के दिन १७७ देशों में योग करवा के
भारतने सिद्ध कर दिया के
हम पूरी दुनिया के बाप है।

^fwd msg^

लेकिन कुछ नाजायज औलादे ये नहीं समजेगी

 

Leave a comment

Filed under એજ્યુકેશન એન્ડ પેરેન્ટીન્ગ, વાર/તહેવાર/પ્રસંગ/પર્વ, સમાજ, Nation, politics

…..


મારી જેમ કેટલાય કાલનાં કોમ્પ્યુટરનું માઉસ કે પછી ટેબ/સેલ પર આંગળી આમથી તેમ ફેરવતા હશે અને જ્યાં જ્યાં નજર ફરે ત્યાં પેશાવર રીલેટેડ જ પોસ્ટ/ન્યૂઝ નજરે આવતા હશે…

એ બધામાં કોઈ પાકિસ્તાનને, કોઈ મુસલમાનને, કોઈ ભારતને કે કોઈ અમેરિકાને કે કોઈ માનવજાતને ગાળો આપીને અફસોસ/ખરખરો વ્યક્ત કરતા હશે ….

જેઓ આવી પોસ્ટિંગ કરી રહ્યા છે તેઓ એમ માનતા હશે કે તેઓ માનવતાની સેવા કે આંતકવાદ સાથે યુદ્ધ કરી લીધું કે પછી રામાયણની ખિસકોલીની માફક પોતાની રીતે પ્રદાન કરી દીધું….

તો કોઈ સંવેદનાથી એટલા બેવળ વળી ગયા હશે કે આવું કંઈ લખવા/શેર કરવા શક્તિ એકઠી નહિ કરી શકતા હોય અને મનમાં ને મનમાં રડતા હશે ….

તો કોઈ વળી એવા ‘શાણા’ કે બુદ્ધિવાન વ્યક્તિ પણ હોય શકે કે એમને આ બધી વાતો હમ્મ્બ્ગ લાગે અને માત્ર દેખાડો કરવા ખાતર કે પછી ‘રોદણાં રોવાનો ચેપ’ લાગ્યો એમ માની લેતા હશે …..

જો કે આમાં તેઓ ૧૦૦% સાચા નથી તેમ ખોટા ય નથી

ચોક્કસપણે આવી રીતે ક્યાંય કંઈ પણ લખવા/પોસ્ટ મૂકવાથી કોઈ આંતકવાદી સુધરી નથી જવાનો , અરે એના ખુદમાં ય તસુભાર/રત્તિભાર ફરક નથી પડવાનો અને સ્મશાન વૈરાગની માફક આ વિરહ પણ અલ્પજીવી જ હોય છે, આજ નહિ તો કાલ નહિ તો પરમદિવસથી બધું રૂટીન(!)માં ગોઠવાય જશે, બીજા તો શું હું પોતે પણ સૌથી પહેલા “હા હા_હી હી” વાળી પોસ્ટ મૂકતો થઇ જઈશ અને થઇ જવું જ જોઈએ !

તો શું આ બધું બંધ કરી દેવાનું?

મારું અંગત માનવું છે કે ના… હરગિજ નહિ… કમ સે કમ આ રીતે પણ જો આપણામાં સંવેદના સજાગ ના થાય પરંતુ સળવળે તો ય ખોટનો સોદો નથી.

 

~ અમૃત અશ્રુ બિંદુઓ ~

જોરાવરના જુલમનો, કોણ કરે દરિયાફ;વાઘે માર્યું માનવી, એનો શો ઇન્સાફ .

જુલમી જુલમ કરે ઘણો, સૂજે ન કાંઈ ઉપાય;કરીએ કાગારોળ તો, ક્વચિત ફાયદો થાય

– કવિ દલપતરામ  ડાહ્યાભાઈ (સેક્યુલર મુરબ્બો – ગુણવંત શાહ)

#પેશાવર#

https://www.facebook.com/rajni.agravat/posts/10152584515270975

 

ઠેસ રૂપે જોયો, જોયો ઈશ્વરની જેમ;પથ્થર કોણે જોયો છે પથ્થરની જેમ ?

થાય અહીં એ દુર્ઘટના – કે માણસને;બીજો માણસ ગળી જતો અજગરની જેમ

^ ર.પા. માફ કરજો,

તમે કદી વિચાર્યું પણ નહિ હોય કે આવી રીતે પણ કોઈ તમારા શબ્દોને વાપરશે પણ  પેશાવરમાં આચરાયેલ પાશવી અપકૃત્ય વિશે કોઈ શબ્દ નથી !

https://www.facebook.com/rajni.agravat/posts/10152583161945975

4 ટિપ્પણીઓ

Filed under એજ્યુકેશન એન્ડ પેરેન્ટીન્ગ, ધર્મ, સંવેદના, સમાજ, Nation, social networking sites

દાસ્તાને દરવાજા


બે દિવસ પહેલા કસકને એની સ્કૂલમાંથી હિન્દી વિષયમાં ‘આંતકવાદ’ પર પેરેગ્રાફ રાઇટીંગ અને મોંઘવારી પર અખબારને પત્ર લખવાનું કહ્યું હતું, એ હજુ પુરું ન થયું ત્યાં આજે સંબંધી પાસે પેપર ચેકીંગ માટે આવેલ એક ‘માં’ વિશે નિબંધ જોવા મળ્યો, એ વાંચીને તો ‘બઠ્ઠા’ થઇ ગયા એમ કહી શકાય!

 આ બધાની મશ્કરી કરી, હવે મારી ય વાત કરી દવ તો યોગાનુયોગ ઓફિસમાં અમુક પેપર્સ શોધતા એક મારો (અડધો) લખેલ નિબંધ હાથ લાગ્યો! જે ‘દરવાજા’ની આત્મકથા જેવું છે.આ મેં ક્યારે લખ્યું, કેમ લખ્યું, એ કશું જ યાદ આવતુ નથી પણ હસ્તલિખિત છે એટલે એટલું તો પાક્કુ કે કમ સે કમ 5-7 વરસ પહેલાં લખ્યો હોવો જોઇએ. એની વે, હવે એ નિબંધ/લખાણ/પેરેગ્રાફ રાઇટીંગ જે કંઇ કહીએ તે (જેમ નો તેમ જ મૂકુ છું)

હા, હું દરવાજો છું, મારા વગર કોઇને ચાલતું નથી એટલે કદાચ જખ મરાવીને મને માનવાચક સંબોધન ‘દરવાજા’થી જ વાત કરે છે.

મારું સ્થાન દરેક જગ્યાએ હોય છે. મંદિર/મસ્જિદ/ગુરુદ્વારા વગેરે જેવા ધાર્મિક સ્થળોએ પણ હું હોવ અને દારૂ-જુગાર કે અન્ય ‘કોઇ અનૈતિક કામ’ ચાલે ત્યાં પણ હોવ. દરેક જગ્યાએ મારી જરૂર પડે જ છે. ધરતી તો ધરતી, સ્વર્ગ અને નરકમાં પણ મારી ઉપસ્થિતિ હોય એવું કથા-વાર્તાઓથી લાગે.

લોકો એવું કહે: “મારા ઘરનાં દરવાજા હંમેશા ખુલ્લા જ છે” તો અમુક લોકો એ જ વાત ઉલ્ટી કહેવી હોય તો મારો ઉલ્લેખ જ ટાળે અને કહે: “મારા ઉંબરામાં પણ પગ મૂકવો નહીં”

મંદિર, ઓફિસ, ઘર આ બધુ હોય તો એક (મકાન) પણ એ એક એક જગ્યાએ મારી સંખ્યા તો અનેક/કેટલીયે હોય.

અમુક અમુક સારા તેમજ ‘વધુ સારા કામો’ તો બંધ બારણે જ થતાં હોય છે.

હવે તો મને શણગારવામાં પણ લોકો પાછું વળીને જોતા નથી. સ્ત્રીના નાકની નથણીની જેમ મને હેન્ડલ હોય છે તે કેટ કેટલા પ્રકારનાં આવે છે! કાચ, પ્લાસ્ટીક, એલ્યુમિનિયમ, લાકડા, લોખંડ વગેરે ઉપરાંત તાંબા-ચાંદી જેવી ધાતુંથી પણ સજાવે છે

 

આવો અમારા અગ અલગ રૂપ યા ને બ્રાંચનો પરિચય કરાવું તો –

(મોટી) ઓફિસનો દરવાજો

સૌ પ્રથમ આવનાર પટાવાળો સવાર સવારમાં મારા દર્શન કરીને બબડે કે હવે અહિં આખો દિ’ કાઢવાનો છે અને સાંજે/રાત્રે જતી વખતે ખુશ થતો થતો મને લોક રૂપી ટીપ આપતો જાય. એ દરમ્યાન આખા દિવસમાં હું કેવા કેવા લોકોને જોવ છું?

લેણિયાત  આવે ત્યારે પ્રાર્થના કરે – ‘ફરીથી આ દરવાજા સામું જોવું ન પડે.’ અને જો પેમેન્ટ મળી જાય તો મારી નોંધ પણ ન લ્યે પરંતુ જો નિરાશ વદને જાય તો મને લાત મારતો જાય.

એવી જ રીતે બૉસ સાથે મગજમારી થાય તો કર્મચારી પણ મને કચકચાવીને લાત મારતો જાય અથવા તો હેન્ડલને લોકો હાથ/નાક સમજી મચકોડી નાંખે.

સૌથી વધુ કામઢો પણ હું જ ગણાઉં કેમકે જેટલી ઓફિસ મોટી એટલી માણસોની આવન-જાવન વધુ અને હું બધાની નોંધ રાખું (પણ ચાડી ન ખાઉં)

ઘરનો દરવાજો

ગમે તે વ્યક્તિ હોય પણ પોતાના ઘરનો દરવાજો જોતાં જ ઉત્સાહ અને હાશકારો અનુભવે (પરિણિત લોકોનો રિસ્પોન્સ/અનુભવ ‘અલગ’ હોય શકે!)

ધાર્મિક સ્થાનોના દરવાજા

અહિં ભકતજનો મારા ખુલવાની રાહમાં હોય છે જ્યારે પુજારી અને ભગવાન બન્ને બંધ થવાની રાહમાં હોય છે!

મારા ખ્યાલથી આ અધૂરો છોડાયેલ છે અને મને પણ ‘પૂરો’ કરવાનું સુઝતું નથી કેમ કે (મારે તો) દિમાગનાં દરવાજા ક્યાં કદી ખુલ્યા જ છે?

~ અમૃતબિંદુ ~

(શરૂઆતમાં જે વાત કરી હતી તે) પેપરચેકીંગમાં આવેલ ‘માં’ વિશે ‘મહાન નિબંધ’

નિબંધની માં-બહેન કરનાર ‘માં’ વિશે મહાનિબંધ

નિબંધની માં-બહેન કરનાર ‘માં’ વિશે મહાનિબંધ

2 ટિપ્પણીઓ

Filed under એજ્યુકેશન એન્ડ પેરેન્ટીન્ગ, સમાજ, Kasak

આસાન અંગ્રેજી


દિમાગમાં અમૂક ડેટા એવો ફીટ થઇ ગયો છે કે જે અમુક પુસ્તક વાંચ્યા બાદ એ ડેટા અનફિટ લાગે! એક જય હો અને બીજું આસાન અંગ્રેજી , આમ આ બે પુસ્તકોથી એ અહેસાસ થયો  કે અમુક ‘પ્રકાર’ ના પુસ્તકો  આપણા કામના નથી – એવું લેબલ મારી (મચોડી) બેસાડવું નહીં.

ઉપરોક્ત પુસ્તકોમાંથી અત્યારે તો માત્ર આસાન અંગ્રેજીની જ વાત કરવી છે.

આસાન અંગ્રેજી

આમેય નગેન્દ્ર વિજયની કલમ હોય, હર્ષલ પુષ્કર્ણાનું સંપાદન હોય એટલે એ યુનિક હોય એ તો સ્વાભાવિક જ છે.

કોઈ એમ સમજતું હોય કે મને તો અંગ્રેજી આવડે છે, મારે ક્યાં જરૂર છે? તેઓએ પણ વાંચવા જેવું. ભણવામાં  (!) આપણે  બોર થઇ જઈએ જ્યારે આ પુસ્તકમાં તો વચ્ચે વચ્ચે વર્ડ પ્રોસેસર, અવળચંડુ અંગ્રેજી, જેવા વિભાગો અને અમુક ગ્રાફ/ચાર્ટ થી ખરેખર જ્ઞાન એકદમ આસાન રીતે પીરસવામાં આવ્યું છે.

અંગ્રેજી મૂળાક્ષરોના અલગ અલગ ઉચ્ચાર, કઈ ભાષાનો કેટલો વપરાશ અને લૂપ્ત થઇ, અંગ્રેજીમાં કઈ ભાષામાંથી કયા કયા શબ્દો ‘બઠાવવા’માં  આવ્યા છે, કયા આલ્ફાબેટનો કેટલો વપરાશ છે, એબ્રીવીએશન્સ અને એક્રોનિમ્સ તેમજ વર્ડ પ્લેમાં પણ મજા આવી જાય છે.

હું તો ત્યાં સુધી કહીશ કે ગુજરાતી માધ્યમ વાળા અંગ્રેજી શીખવાડનારા દરેક ટીચર્સને આ પુસ્તક વાંચવું ફરજીયાત કરી દેવું જોઈએ.

~ અમૃતબિંદુ ~

કુણાલ ધામી મને ઘણીવાર કહે છે :

“……………………………….. જો ‘સફારી’ માત્ર કોરા પાનાં આપશે તો પણ હું એ ખરીદવાનું બંધ ન કરું!

8 ટિપ્પણીઓ

Filed under એજ્યુકેશન એન્ડ પેરેન્ટીન્ગ

પેઈન હો યા પાર્ટી – દિલ સે હો !


માત્ર પીને વાલો કો હી બહાના ચાહિયે એવું નથી પણ આપણી ઓ માન’સિક’તા જ એવી છે કે ગમે તે કરો, પાણીમાંથી પોરા કાઢવાના જ.

આજ-કાલ એફબી સ્ટેટસ, ટ્વિટસ, એસ.એમ.એસ. મિડીયા બધે ૩૧ ડીસેમ્બરની પાર્ટીને વખોડવાની સિઝન ભરપૂર ચાલશે. હું તો ૩૧ ડીસેમ્બર નથી ઉજવતો, એમાં કોઈ પૂર્વગ્રહ પણ નથી અને હરખપદુડો પણ નથી પરંતુ જેઓ ઉજવે છે એમના પ્રત્યે કોઈ ગિલા-શિકવા પણ નથી. જેને જે ગમે તે કરે એટલી આઝાદી આપણે આપી ન શકીએ?

મતલબ કે હું એમાં કશું ખોટું નથી જોતો કે થોડા દિવસ પહેલા ગેંગરેપ કે અન્ય કોઈ સેન્સિટિવ મુદ્દે ભેગા થયા હોય એ આજે પાર્ટી ન મનાવી શકે!

આપણે ખુદ એવા સંજોગોમાંથી પસાર નથી થતાં કે સવારે કોઈની સ્મશાન યાત્રામાં ગયા હોઈએ, બપોરે લગ્નમાં  અને સાંજે  કોઈની બર્થ ડે પાર્ટીમાં ‘પતાવી’ રાત્રે કોઈ દર્દીની ખબર કાઢવા નથી જતા ?!

શેક્સપીયર એ (કે કોઈએ) કહ્યું જ છે ને : “ જગત એક વિશાળ રંગભૂમિ અને આપણે એના પાત્રો છીએ. આપણા ભાગે જ્યારે જે પાત્ર આવે તે જાન રેડીને ભજવવાનું.” કોઈ દિલ-દગડાઈ નહીં કે નહીં કોઈ  ગિલ્ટી ફીલીંગ  રાખવાની –  એ જ પાત્રને સાચો ન્યાય છે.

 ~ અમૃતબિંદુ ~

> આ પહેલાની ૩૧ ડીસેમ્બર/ન્યૂ યર રિલેટેડ પોસ્ટ્સ <

https://rajniagravat.wordpress.com/2011/01/01/1_2/

https://rajniagravat.wordpress.com/2010/01/02/full-checking_fool-checking

https://rajniagravat.wordpress.com/2010/01/01/3members_3years_3idiots/

https://rajniagravat.wordpress.com/2010/12/28/xmas/

https://rajniagravat.wordpress.com/2009/12/31/100th-post/

4 ટિપ્પણીઓ

Filed under એજ્યુકેશન એન્ડ પેરેન્ટીન્ગ, ગુજરાત_ગુજરાતી, ધર્મ, વાર/તહેવાર/પ્રસંગ/પર્વ, સંવેદના, સમાજ, media, Nation