પ્રેમ અને સ્ત્રી

Jump to Comments

આમ તો મને નવરાત્રીમાં રમવા કરતા સારૂં સારૂં જોવા અને સાંભળવામાં વધુ રસ છે. ગઈકાલે નવરાત્રીમાં આપણે લોકો સેંકડો વાર સાંભળી ચુક્યા છીએ એ (કૈલાસ ખેરનું મોસ્ટ ફેમસ) “તેરી દિવાની”  સાંભળતા બલ્કે આંખ બંધ કરીને માણતા માણતા આવેલા વિચાર….

વિચાર આવ્યો કે શા માટે આના શબ્દો આપણને આટલી બધી સંવેદના જગાવે છે?

મને લાગ્યું, એ છે => પ્રેમ, સ્ત્રી.

અને પછી એ વિશે જે વિચારો આવ્યા એ જેમના તેમ (એની સત્યાર્થતા કે યોગ્યતાની દરકાર કર્યા વગર) એમ જ પોસ્ટ લખી નાંખવાનું મન થયું….

મને એવું લાગી રહ્યું છે કે પ્રેમનો પ્રદેશ પુરૂષ માટે હંમેશા અજાણ્યો જ રહેશે, પ્રેમ માત્ર સ્ત્રી જ કરી શકે. ચાહે એ માં, બહેન, ભાભી, પત્નિ, પ્રેમિકા કે અન્ય કોઇ પાત્ર રૂપે કરે પણ પ્રેમ માત્ર સ્ત્રી જ કરી શકે.

પુરૂષનું આ કામ જ નથી. પ્રેમ તો દુર પરંતુ અરે સામે વાળુ પાત્ર આપણને (પુરૂષને) પ્રેમ કરે એનો પડઘો પણ પાડી શકવાની ક્ષમતા નથી ધરાવતા!

પ્રેમ અને સ્ત્રી એ એક જ સિક્કાના બે પડ છે એમ કહીયે કે પ્રેમ વગરની સ્ત્રી અને સ્ત્રી સિવાય નો પ્રેમ સંભવી જ ન શકે, એ બધુ “અંતે તો હેમનું હેમ” જેવું.

આવું શા માટે?

તો એમ લાગી રહ્યું છે કે પ્રેમ એ સ્વિકાર, સમર્પણ, કરૂણા અને સેવા અને સુંદરતાનું અજબ-ગજબનું મિક્ષ્ચર છે, જે પુરૂષ નામના ખરલમાં વાટી જ ન શકાય. પુરૂષ પાસે દરેક વાતનો તર્ક હોય છે. અને એના કારણે પ્રેમનું પિષ્ટમપિંજણમાંથી ઊંચા નથી આવતા જ્યારે સ્ત્રી પાસે હોય છે સ્વિકાર, એ કદાચ સ્વિકારમાં સમય માંગે પણ સ્વિકારવા માટે કોઇ પૂર્વશરત રાખતી નથી.

એટલે તો કદાચ ઇશ્વરે પણ સર્જનનું સંવેદનશીલ સાથે સાથે કઠીન કામ સ્ત્રીના ભાગે જ ફાળવીને કુદરતના સર્વશ્રેષ્ઠ મેનેજમેન્ટનો દાખલો આપ્યો છે.

6 Comments

Filed under વૃતિ - પ્રવૃતિ, સંવેદના

Tags: પ્રેમ, મૌલિક વિચારો, સ્ત્રી